ZINVOLLE BIOLOGISCHE SPECIAALPROGRAMMA’S

 

 BETREFFENDE DE OREN

 

 

 

Klik om te selecteren …

MIDDENOOR EN BUIZEN VAN EUSTACHIUS

STAPEDIUSSPIER

BINNENOOR – SLAKKENHUIS

BINNENOOR – EVENWICHTSORGAAN

BUITENOOR EN GEHOORGANG

KRAAKBEEN VAN HET OOR

 

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET MIDDENOOR EN DE BUIZEN VAN EUSTACHIUS: Het oor bestaat uit een aan de buitenkant gelegen gedeelte en een inwendig  gedeelte, die worden gescheiden door het trommelvlies. Geluidsgolven die door het buitenoor uit de externe omgeving worden opgevangen worden door het trommelvlies omgezet in mechanische trillingen, die worden doorgegeven aan de gehoorbeentjes (hamer, aambeeld, stijgbeugel) die het geluid op hun beurt naar het binnenoor doorgeven. Van daaruit passeren de akoestische golven de cochleaire zenuw (een gedeelte van de gehoorzenuw) richting de hersenen, ter interpretatie. De buis van Eustachius verbindt het middenoor met de mond en de neuskeelholte. Zij helpen de luchtdruk in de oren op het juiste niveau te houden. In evolutionaire termen ontwikkelden het middenoor en de buisjes van Eustachius zich vanuit het darmslijmvlies van de oerdarm. Gelijk aan de darmcellen die de “voedselbrok” absorberen (absorptiekwaliteit) en verteren (secretoire kwaliteit), is de biologische functie van het middenoor en de buisjes van Eustachius het “isoleren” en “verteren” van de “geluidsbrok”. Het middenoor en de buizen van Eustachius bestaan ​​uit intestinaal cilindrisch epitheelweefsel, zijn afkomstig van het endoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de hersenstam.

HERSENNIVEAU: In de hersenstam hebben het middenoor en de buizen van Eustachius elk twee controlecentra die in de nabijheid liggen van de hersenrelais van de organen van het spijsverteringskanaal.

Het rechter middenoor en de rechter buis van Eustachius wordt aan de rechterkant van de hersenstam aangestuurd; het linker middenoor en de linker buis van Eustachius worden vanaf de linker hersenstamhelft aangestuurd. Er is geen kruislings gerelateerd verband tussen de hersenen en het orgaan. De controlecentra van het middenoor bevinden zich lateraal, aan de rand van de hersenstam en de kleine hersenen (bekend als de brughoek). Het is vanuit dit gebied waar de gehoorzenuw ontstaat.

OPMERKING: De mond en keelholte, traanklieren, buizen van Eustachius, schildklieren, bijschildklieren, hypofyse, pijnappelklier en plexus choroïdeus delen hetzelfde hersenrelais.

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met het middenoor en de buizen van Eustachius is een “brokconflict“, in het bijzonder een conflict dat verband houdt met een “hoorbrok“.

In overeenstemming met evolutionair redeneren zijn brokconflicten het primaire conflictthema die worden geassocieerd met hersenstam-aangestuurde organen, afkomstig van het endoderm.

 

RECHTER OOR EN RECHTER BUIS VAN  EUSTACHIUS

Gelijk aan de rechterhelft van de mond en keelholte correleren het middenoor en de buis van Eustachius van het rechteroor met een “ingaande brok” en met “het niet kunnen opvangen van een hoorbrok“.

 

 

Het gewenste “geluid” kan betrekking hebben op de stem van een bepaalde persoon. Pasgeborenen en baby’s lijden het conflict wanneer ze de geruststellende stem van de moeder niet kunnen ‘opvangen’. Een compliment (op school, thuis, op het werk), een erkenning, een goedkeuring, een aanbod, een voorstel, een belofte, een verontschuldiging, een bekentenis of de “ik hou van jou” – brok waar men naar hunkert kan het conflict ook activeren. In biologische termen is de “hoorbrok” gelijk aan voeding. Een hoorconflict kan ook worden ondervonden wanneer een belangrijke boodschap (een aankondiging) of een geluid (telefoonbel, babyfoon, sirene of andere akoestische waarschuwingssignalen) gemist werd, waardoor bijvoorbeeld een gevaarlijke situatie ontstond. De gewenste “klank” kan ook het “geluid van stilte” zijn.

 

LINKER OOR EN LINKER BUIS VAN  EUSTACHIUS

Gelijk aan de linkerhelft van de mond en keelholte hebben het middenoor en de buis van Eustachius van het linkeroor betrekking op een “uitgaande brok” en op het “niet in staat zijn om een hoorbrok kwijt te raken” (oorspronkelijk de keutelbrok).

 

 

Een dergelijk ongewenste “geluidsbrok” heeft betrekking op elk “akoestisch vuil” dat men wil “uitscheiden”, bijvoorbeeld een belediging, verbale aanvallen, een beschuldiging, klachten, scheldwoorden, kritiek, schrijnend nieuws, iets horen waar je ondersteboven van raakt, de stem van een zeurende baas, collega, ouder of echtgenoot of, voor een pasgeborene, de stem van een vreemde.

CONFLICTACTIEVE FASE: vanaf de start van de DHS, tijdens de conflictactieve fase, groeien cellen in het middenoor of in de buis van Eustachius evenredig met de intensiteit van het conflict. Het biologische doel van de celtoename is om beter in staat te zijn om de “hoorbrok” op te nemen (rechteroor) of te verdrijven (linkeroor). Vandaar dat tijdens conflictactiviteit het gehoorvermogen daadwerkelijk wordt versterkt (in de natuur is het horen van de nadering van een roofdier of andere potentiële gevaren essentieel om te overleven). Als het conflict aanhoudt ontwikkelt zich een vlakgroeiende (absorptief type) of compacte tumor (secretoire type) in het oor. Bij langdurige conflictactiviteit kan de celopbouw het middenoor volledig vullen of de buis van Eustachius afsluiten. De Eustachiusbuizen transporteren lucht van de achterkant van de neus naar het middenoor, om de druk van het oor gelijkmatig te houden. Als een buis van Eustachius eenmaal is geblokkeerd, ontstaat een vacuüm in het oor waardoor het trommelvlies naar binnen oprekt. Hierdoor wordt het gehoor bemoeilijkt, omdat het ingeklapte trommelvlies niet meer kan trillen. Het oor voelt op dat momentgeblokkeerd”.

HELINGFASE: na de conflictoplossing verwijderen schimmels of mycobacteriën zoals TB-bacteriën de cellen die niet langer nodig zijn. Genezingssymptomen zijn oorontsteking en oorpijn als gevolg van de zwelling, met enige mate van gehoorverlies. Dit wordt gewoonlijk een middenoorontsteking (otitis media) genoemd. Wanneer genezing plaatsvindt in de buis van Eustachius lijkt de afvoer van de afscheiding naar het middenoor op een “middenoorontsteking”. Candidiasis in het oor treedt op wanneer schimmels het genezingsproces ondersteunen.

OPMERKING: de gehoorzenuw loopt door de hersenrelais van het middenoor. Een middenoorontsteking gaat daarom gepaard met een verlies aan evenwichtsgevoel (zie ook brughoektumor en duizeligheid gerelateerd aan het binnenoor), wat niet het geval is wanneer de buisjes van Eustachius in genezing zijn.

Als de vereiste microben niet beschikbaar zijn bij het oplossen van het conflict, omdat ze door een overmatig gebruik van antibiotica zijn vernietigd, blijven de extra cellen over. Uiteindelijk wordt de groei ingekapseld met bindweefsel. In de conventionele geneeskunde wordt dit meestal gediagnosticeerd als een oorpoliep.

Chronische of terugkerende oor “infecties” geven aan dat het hoorconflict niet volledig is opgelost (hangende genezing). Het constante weefselherstel kan leiden tot een perforatie van het trommelvlies, waarbij de pus voortdurend uit het middenoor wordt afgevoerd. Uiteindelijk wordt het gehoorvermogen verminderd (vergelijk met gehoorverlies gerelateerd aan het binnenoor). Vaak leidt het leed van “niet in staat zijn om een hoorbrok op te vangen” tot verdere gehoorconflicten die de toestand verder zullen verergeren. Daarom is het leren van GNM voordat de symptomen zich voordoen een echte preventieve geneeskunde.

Gehoorproblemen genereren gemakkelijk een eigenwaarde inbreukconflict, oftewel een zelfdevaluatie, waarbij de gehoorbeentjes in het middenoor betrokken zijn (hamer, aambeeld, stijgbeugel). Na verloop van tijd veroorzaakt de aanhoudende verkalking van de gehoorbeentjes otosclerose, overmatige botgroei, met verdergaand gehoorverlies tot gevolg.

Een zelf-devaluatieconflict kan ook de mastoïd, het uitstekende bot achter het oor, beïnvloeden, wat kan resulteren in mastoïditis. Een middenoorontsteking met tijdelijke gehoorproblemen gaat daarom vaak gepaard met een ontsteking van de mastoïd. De standaard theorie dat de “infectie zich verspreidt” van het middenoor (endoderm) naar het mastoid (nieuw mesoderm) heeft geen wetenschappelijke basis.

 

 

BRUGHOEKTUMOR: Volgens de conventionele geneeskunde is een brughoektumor of akoestisch neuroom een “hersentumor” (glioom) op de akoestische zenuw. De “tumor” wordt ook “vestibulair schwannoom” genoemd omdat de groei naast neuroglia van de zogenaamde “Schwann-cellen” bestaat uit een bepaald type gliacellen. Vanwege de betrokkenheid van de gehoorzenuw is een typisch symptoom van een brughoektumor naast het verlies van gehoor een verlies aan evenwichtsgevoel (zie ook duizeligheid gerelateerd aan het binnenoor).

De auditieve – of gehoorzenuw verlaat de hersenstam in de brughoek, het overgangsgebied tussen de hersenstam en de kleine hersenen, van waaruit het opstijgt om het binnenoor te voorzien. Het is precies op deze grens waar het rechter – en linker middenoor worden aangestuurd en waar brughoektumoren worden gevonden.

OPMERKING: Wanneer een oedeem in de hersenen van de plexus choroideus, iris, straalvormig lichaam of het borstklierrelais op het controlecentrum van het middenoor drukt, veroorzaakt dit evenwichtsproblemen (duizeligheid), omdat de gehoorzenuw, die de sensatie van balans en beweging aanstuurt door de hersenrelais van het middenoor loopt. Een grondige hersenscananalyse zal de exacte oorzaak van het symptoom onthullen.

In GNM-termen wordt een brughoektumor of akoestisch neuroom gevormd door neurogliacellen (bindweefsel van de hersenen) die zich verzamelen tijdens het tweede gedeelte van de genezingsfase (PCL-B), om het gebied van de hersenen te herstellen die de impact van het gehoorconflict heeft veroorzaakt.

De CT aan de linkerkant toont een glia-ring in het hersenrelais dat het linker middenoor aanstuurt (zie het GNM-schema hierboven), waarmee het begin van PCL-B wordt aangegeven. De hersenscan aan de rechterkant toont een verder gevorderd genezingsproces. In de conventionele geneeskunde wordt ten onrechte aangenomen dat de glia-opbouw een “hersentumor” is.

 

 

OPMERKING: Neurogliacellen (zichtbaar als wit op een CT-scan) beginnen het herstel van het hersenrelais vanuit de periferie! Dit is in tegenspraak met de gevestigde theorie dat een kanker, inclusief een “hersenkanker”, groeit door voortdurende celvergroting die leidt tot de vorming van een tumor.

 


 

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN DE STAPEDIUSSPIER: Het middenoor bevat drie kleine botjes of gehoorbeentjes (hamer, aambeeld en stijgbeugel) die het geluid dat wordt opgevangen verder dragen van de gehoorgang naar het binnenoor. De stapediusspier, die bevestigd is aan de stijgbeugel, is van fundamenteel belang om de geluidsoverdracht te dempen. Onder normale omstandigheden is de stapediusspier ontspannen, waardoor geluiden uit de externe omgeving helder kunnen worden waargenomen. Wanneer echter een plotseling intens lawaai het oor bereikt, trekt de stapediusspier samen om het geluid te dempen, om het binnenoor tegen beschadiging te beschermen. De stapediusspier bestaat uit dwarsgestreepte spieren, is afgeleid van het nieuw mesoderm en wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg en de hersenschors.

OPMERKING: Tijdens de slaap bevindt het organisme zich in een natuurlijke rusttoestand (vagotonie), met uitzondering van de sensorische waarneming zoals het gehoor, die in een verhoogde staat blijft om zich onmiddellijk bewust te worden van potentiëel gevaar. Vandaar dat in vagotonie de stapediusspier ontspannen is, om de kleinste ruis in de omgeving te kunnen opvangen. Dit is ook een van de redenen waarom tijdens de zwangerschap, vanaf de vierde maand, de vruchtbare vrouw in een langdurige staat van vagotonie is.

HERSENNIVEAU: De stapediusspier heeft twee controlecentra in de nieuwe hersenen. De trofische functie van de spier, verantwoordelijk voor de voeding van het weefsel, wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg; de samentrekking van de spier wordt aangestuurd vanuit de motorische cortex (een deel van de hersenschors). De stapediusspier in het rechteroor wordt vanaf de linkerkant van het hersenmerg aangestuurd; de stapediusspier in het linkeroor wordt aangestuurd vanaf het rechter hersenhelft. Daarom is er een kruislings gerelateerd verband tussen de hersenen en het orgaan (zie GNM-diagram met de motor homunculus. De homunculus is een weergave van verschillende anatomische delen van het lichaam).

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verbonden is met de stapediusspier is, naar zijn functie, een geluidsconflict veroorzaakt door ondraaglijke geluiden, zoals luide knallen, ontploffingen, explosies, schoten, schetterende sirenes, muziek met een zeer hoog decibelniveau, een scherpe kreet, een doordringende schreeuw en dergelijke.

CONFLICTACTIEVE FASE: celverlies (necrose) van spierweefsel van stapediusspier (aangestuurd door het hersenmerg) en, evenredig met de mate van conflictactiviteit, toenemende verlamming van de stapediusspier (aangestuurd vanuit de motorische cortex) waardoor hyperacusis optreedt, met een verminderde geluidstolerantie, terwijl normale geluiden als zeer luid worden ervaren.

OPMERKING: De dwarsgestreepte spieren behoren tot de groep organen die reageren op het gerelateerde conflict met functioneel verlies (zie ook Zinvolle Biologische Speciaalprogramma’s van de eilandcellen van de alvleesklier, het binnenoor (slakkenhuis en evenwichtsorgaan), reukzenuwen, netvlies en glasvocht van de ogen) of hyperfunctie (periostale zenuwen en thalamus). In het geval van de dwarsgestreepte spieren manifesteert de conflictactieve fase zich als spierverlamming. Vanuit biologisch oogpunt is de verlamming een aangeboren nep-doodligreflex als reactie op gevaar.

HELINGFASE: Tijdens de genezingsfase wordt de stapediusspier gereconstrueerd. De verlamming (hyperacusis) reikt tot in PCL-A fase. De epileptoïde-crisis manifesteert zich als spierkrampen van de stapediusspier (equivalent aan een focale aanval), waardoor een pijnlijk ‘fladderend gevoel’ in het oor ontstaat. In PCL-B fase keert de functie van de stapediusspier terug naar normaal.

OPMERKING: Alle organen die afkomstig zijn van het hersenmerg (“luxe groep”), inclusief de stapediusspier, tonen hun biologische doel aan het einde van de genezingsfase. Nadat het genezingsproces is voltooid, is het orgaan of weefsel sterker dan voorheen, wat het mogelijk maakt om beter voorbereid te zijn op een volgend conflict van dezelfde soort.

 


ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET SLAKKENHUIS: Het slakkenhuis is een spiraalvormige holte in het binnenoor. Het slakkenhuis is het eigenlijke sensorische gehoororgaan. Het slakkenhuis ontvangt de geluidsgolven van het buitenoor en de gehoorgang en zet ze om in elektrische impulsen, die via de gehoorzenuw worden doorgegeven aan de hersenen, ter interpretatie. De gehoorzenuw, of vestibulocochlearis, is verdeeld in de vestibulaire tak, die zich bezighoudt met evenwicht en beweging en een cochleaire afdeling, die verantwoordelijk is voor het gehoor. Het slakkenhuis is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

HERSENNIVEAU: het slakkenhuis wordt aangestuurd vanuit de post-sensorische cortex (deel van de hersenschors). Het slakkenhuis in het rechteroor wordt aangestuurd vanaf de linkerkant van de cortex; het slakkenhuis in het linkeroor wordt aangestuurd vanaf de rechter corticale hemisfeer. Daarom is er kruislings gerelateerd verband tussen de hersenen en het orgaan.

OPMERKING: het slakkenhuis deelt het controlerelais met het evenwichtsorgaan.

 

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verbonden is met het slakkenhuis van het binnenoor is “Ik wil dit niet horen!“. Ergerlijke of hinderlijke geluiden zoals een blaffende hond, een schreeuwend kind, bouwlawaai (drilboren, kettingzagen, generatoren), verkeerslawaai (luide vrachtwagens, sirenes van ambulances, brandweerauto’s of politieauto’s), luidruchtige buren, grasmaaiers, grastrimmers, luide of vervelende muziek, de zeurende stem van een persoon of iets schokkends dat is gezegd (“Ik kan niet geloven wat ik net heb gehoord!”) zijn voorbeelden van wat het conflict zou kunnen veroorzaken. Gehoorconflicten ontstaan ​​vaak aan de telefoon. Muzikanten en muziekliefhebbers met zeer fijne oren kunnen een gehoor conflict hebben tijdens een slechte muzikale uitvoering. Voor iemand die geluidgevoelig is, kan de kleinste ruis oorgerelateerd leed veroorzaken.

CONFLICTACTIEVE FASE: functioneel verlies van de cochleaire tak van de evenwichtszenuw, resulterend in de perceptie van geluiden in één of beide oren zonder een externe bron. Deze aandoening wordt tinnitus genoemd (te vergelijken met hyperacusis veroorzaakt door een geluidsconflict, gekoppeld aan de stapediusspier).

OPMERKING: het slakkenhuis (binnenoor) behoort tot de groep organen die reageren op het gerelateerde conflict, niet met celvermeerdering of celverlies, maar met functioneel verlies (zie ook Zinvolle Biologische Speciaalprogramma’s van het evenwichtsorgaan (binnenoor), reukzenuwen, netvlies en glasachtig lichaam van de ogen, eilandcellen van de alvleesklier (alfa-eilancellen en beta-eilandcellen cellen), skeletspieren) of hyperfunctie (zie (botvlies en thalamus).

Het rinkelen, zoemen, neuriën, fluiten, klikken, rinkelen, sissen, brullen en dergelijke, is een frequentie van het geluid dat gehoord werd tijdens het gehoorconflict. Het biologische doel van de tinnitus is om een ​​waarschuwingssignaal af te geven: “De vorige keer dat je dit hoorde, was je in gevaar. Kijk uit!”. Dit verklaart de verscheidenheid aan geluiden die mensen met tinnitus horen. Afhankelijk van de omvang van het conflict kunnen de geluiden mild zijn en alleen merkbaar zijn in een stille kamer, of extreem luid worden, waardoor het moeilijk wordt om andere geluiden te horen (vergelijk dit met gehoorverlies in de genezingsfase). Een persoon hoort mogelijk ook ‘volledige geluiden’ of geluiden zoals motorgeluid, het rinkelen van een telefoon, een muziekmelodie (“muziektinnitus”) of een terugkerende zin of woord (“woordtinnitus”). Als de tinnitus constant aanwezig is, geeft dit aan dat het conflict niet is opgelost.

 OPMERKING: Of het slakkenhuis van het rechter- of linker binnenoor (of beide) wordt beïnvloed, wordt bepaald door iemands biologische handigheid en of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is.

De hersenrelais van het binnenoor bevinden zich direct onder de controlecentra van de kransslagaderen en de kransaderen / slijmvlies van de baarmoederhals, die respectievelijk zijn toegewezen aan het biologische conflict van een mannelijk territorium verlies en een vrouwelijk seksueel conflict. Vandaar dat het gehoorconflict (“Ik wil dit niet horen!”) met betrekking tot het slakkenhuis ook een territoriaal- of seksueel aspect kan hebben (de stem van een “roofdier” of rivaal in het gebied, de stemmen van ruziënde mensen in het huis, de stem van een seksueel misbruiker, het horen van de ouders die seks hebben, te horen krijgen dat iemands seksuele partner ontrouw was). Hetzelfde geldt voor het evenwichtsorgaan. Of het conflict op een mannelijke of vrouwelijke manier wordt ervaren, wordt bepaald door iemands geslacht, biologische handigheid en hormoonstatus.

Wanneer beide gehoorconflicten worden geassocieerd met geluiden en lawaai, zal de persoon een dubbele “geluidstoornis” ontwikkelen die beide oren beïnvloedt. Als echter een van de twee conflicten of beide werd geactiveerd door de stem (men) van persoon (personen), leidt dit tot het horen van stemmen. In GNM noemen we dit een hoorconstellatie (in GNM-termen betekent een “constellatie” dat een persoon conflictactief is met twee of meer conflicten waarbij de rechter- en linkerkant van de hersenen betrokken zijn). De conventionele geneeskunde beschouwt het horen van stemmen als een mentale stoornis (“paranoïde schizofrenie“). In de context van GNM is het horen van stemmen in wezen een dubbele tinnitus, met het verschil dat een persoon in plaats van één of meer geluiden hoort, een of meer stemmen hoort. De stem (men) komen overeen met de stemmen die werden gehoord toen het oorspronkelijke gehoorconflict plaatsvond. Traumatische gehoorconflicten kunnen resulteren in ernstige auditieve wanen.

Syndroom van Down: Dr. Hamer deed de baanbrekende ontdekking dat het syndroom van Down niet, zoals wordt aangenomen, wordt veroorzaakt door een trisomie 21 (een derde chromosoom gehecht aan het 21e genenpaar) of door mozaïcisme (sommige lichaamscellen hebben trisomie 21, anderen hebben het typisch aantal chromosomen) maar door biologische conflicten die de foetus ondervindt, om precies te zijn een dubbel hoorconflict dat optrad in de eerste drie maanden van de zwangerschap (zie GNM-artikel ‘Genetische ziekten begrijpen’ en hoe een vierjarig kind de aandoening overwon door de toepassing van Duitse Nieuwe Geneeskunde).

OPMERKING: Een trisomie kan worden veroorzaakt voor de conceptie, omdat het een gebeurtenis is die al in de eicel of in het sperma gebeurt. Toch zijn er kinderen met een trisomie 21 zonder de kenmerkende symptomen en kenmerken van het downsyndroom (zie http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1051005/).

HELINGFASE: Tijdens de genezingsfase (PCL-A) neemt het volume van het tinnitus-geluid af. De zwelling door het oedeem (vochtophoping) in het binnenoor veroorzaakt echter op dat moment gehoorverlies (verlies van frequentie van het tinnitus-geluid) of gehoorverlies in het aangetaste oor (vergelijk met gehoorverlies gerelateerd aan het middenoor). Als het oedeem eenmaal is uitgedreven (tijdens de epileptoïde-crisis), wordt het gehoorvermogen langzaam weer normaal, op voorwaarde dat er geen conflictrecidieven zijn. Triggers die een gehoorconflict reactiveren kunnen ook een geur zijn (de geur van de “boodschapper”) of een visueel spoor (de plaats van de akoestische bron). Bij een hangende heling verslijt het weefsel in het binnenoor geleidelijk, wat op de lange termijn leidt tot toenemend functieverlies en dientengevolge doofheid. Daarom is het belangrijk om het oorspronkelijke conflict zo snel mogelijk te identificeren en op te lossen.

 

Deze CT-scan toont een oedemateuze ring (perifocaal en intrafocaal oedeem) in het “gehoorrelais” aan de linkerkant van de hersenschors (zie rode pijlen). Vandaar het gehoorverlies in het rechteroor (in PCL-A).

De gele pijl wijst naar een oedeem in het controlecentrum van de dwarsliggende dikke darm (in de hersenstam). Het gerelateerde ‘onverteerbare brokconflict’ deed zich hoogstwaarschijnlijk voor samen met het gehoorconflict (voor een rechtshandige persoon met betrekking tot een partner).

 

 

 

Gehoorproblemen veroorzaken vaak zelf eigenwaarde inbreukconflicten vanwege “niet goed kunnen horen”. Dit heeft invloed op de kleine botten (hamer, aambeeld, stijgbeugel) in het middenoor, wat kan resulteren in permanent gehoorverlies (zie otosclerose) .Het gebruik van een hoortoestel terwijl het binnenoor geneest kan daarom een bemoedigend effect hebben.

 


ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET EVENWICHTSORGAAN: Het evenwichtsorgaan is een gebied van het binnenoor waar de halfcirkelvormige kanalen en het slakkenhuis samenkomen. Het is het deel van het oor dat het gevoel van evenwicht en beweging regelt (de cochleaire tak van de evenwichtszenuw is verantwoordelijk voor het gehoor). Het evenwichtsorgaan is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

 

HERSENNIVEAU: Het evenwichtsorgaan wordt aangestuurd vanuit de post-sensorische cortex (deel van de hersenschors). Het evenwichtsorgaan in het rechteroor wordt aangestuurd vanaf de linkerkant van de cortex; het evenwichtsorgaan in het linkeroor wordt aangestuurd vanaf de rechter corticale hemisfeer. Daarom is er een kruislings gerelateerd verband tussen de hersenen en het orgaan.

OPMERKING: het evenwichtsorgaan deelt het besturingsrelais met het slakkenhuis.

 

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Naar zijn functie is het biologische conflict dat verbonden is met het evenwichtsorgaan een evenwichtsconflict, of beter gezegd een valconflict. Elke val (per ongeluk vallen tijdens het sporten, op het werk, van de trap vallen, uitglijden op een nat of ijzig oppervlak, een val van een ladder, struikelen over een kabel) kan het conflict veroorzaken. Bepaalde beroepen (bouwvakkers, dakdekkers) maar ook kinderen en ouderen lopen meer risico. Mensen met ALS of MS, die moeite hebben om te balanceren, leven vaak in angst om te vallen; hetzelfde geldt voor epileptici. Het conflict heeft ook betrekking op iemand zien vallen of instorten (getuige zijn van iemand met een beroerte of een hartaanval) of horen dat een geliefde valt of “doodvalt”. In overdraaglijke zin kan het conflict worden ervaren als een “val uit genade” of als het gevoel “gedumpt” te worden, bijvoorbeeld na een scheiding.

CONFLICTACTIEVE FASE: functioneel verlies van de vestibulaire tak van de vestibulocochlearis, resulterend in een verlies van evenwicht, een aandoening die duizeligheid wordt genoemd (zie ook brughoektumor en duizeligheid door een “middenoorontsteking”).

OPMERKING: het evenwichtsorgaan (binnenoor) behoort tot de groep organen die reageren op het gerelateerde conflict, niet met celvermeerdering of celverlies, maar met functioneel verlies (zie ook Zinvolle Biologische Speciaalprogramma’s van het slakkenhuis (binnenoor), reukzenuwen, netvlies en glasachtig lichaam van de ogen, eilandcellen van de alvleesklier (alfa-eilancellen en beta-eilandcellen cellen), skeletspieren) of hyperfunctie (zie (botvlies en thalamus).

De duizeligheid is een gevoel van draaien, wiebelen of zijwaarts om dreigen te vallen (duizelige draaierigheid moet niet worden verward met ‘lichte duizeligheid of licht worden in het hoofd’). Of het de neiging is om naar rechts of naar links te vallen wordt bepaald door iemands biologische handigheid en of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is. Vandaar dat als een rechtshandige persoon een met de moeder verwant vallend conflict heeft geleden, er een neiging is naar links te vallen of te draaien, dat wil zeggen naar de moeder toe (met de Hamerse Haard aan de rechterkant van de cortex); terwijl als het conflict partner gerelateerd is, de neiging is om naar rechts te vallen of te draaien, dat wil zeggen naar de partner (met de Hamerse Haard aan de linkerkant van de cortex). Voor linkshandigen is het omgekeerd. Als het conflict zich aandient, neigt het vallen of draaien altijd naar de kant die betrekking heeft op het oorspronkelijke conflict. Als het DHS bijvoorbeeld een val naar links was, is het specifieke duizeligheids-symptoom ook een gevoel van linksom draaien of vallen.

De hersenrelais van het binnenoor bevinden zich direct onder de controlecentra van de kransslagaderen en kransaderen / baarmoederhalsslijmhuid, die respectievelijk zijn toegewezen aan een mannelijke territoriaal verliesconflict of een vrouwelijk seksueel conflict. Vandaar dat het valconflict betreffende het evenwichtsorgaan ook een territoriaal of seksueel aspect kan hebben (het gevoel dat “de partner” hem/haar heeft laten vallen). Hetzelfde geldt voor het slakkenhuis. Of het conflict op een mannelijke of vrouwelijke manier wordt ervaren, wordt bepaald door iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.

HELINGFASE: Tijdens de genezingsfase neemt de duizeligheid af. De epileptoïde-crisis manifesteert zich als een plotselinge duizeligheidsaanval, mogelijk met ernstige misselijkheid en braken. De omvang van de epi-crisis wordt bepaald door de intensiteit en duur van de conflictactieve fase. Terugkerende duizeligheid-aanvallen worden geactiveerd door een spoor dat werd ingesteld toen het oorspronkelijke valconflict plaatsvond. Alcohol kan bijvoorbeeld zo’n spoor zijn.

Als de valconflicten de evenwichtsorganen van beide oren beïnvloedt, veroorzaakt dit in GNM-termen een duizeligheids-constellatie (in GNM-termen betekent een “constellatie” dat een persoon conflict-actief is met twee of meer conflicten waarbij de rechter- en linkerkant van de hersenen betroffen zijn). De symptomen zijn een wijde en wankele gang met slingerende bewegingen. De medische term voor deze aandoening is ‘ataxie van Friedreich’. De fysieke coördinatiestoornissen en onhandigheid zijn niet het gevolg van spierzwakte, maar van storingen in het evenwichtsorgaan, veroorzaakt door de “dubbele duizeligheid”. Omdat baby’s en ouderen meer kans hebben op valconflicten, ontwikkelt ataxie zich vaker in de kindertijd en op latere leeftijd.

De ziekte van Menière is volgens de conventionele geneeskunde “een stoornis in het binnenoor die de balans en het gehoor beïnvloedt”. Op basis van GNM is de aandoening een conflictcombinatie; te weten een valconflict (waarbij het evenwichtsorgaan betrokken is) in combinatie met een gehoorconflict (waarbij het slakkenhuis betrokken is).

 


 

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET BUITENOOR EN DE GEHOORGANG: De gehoorgang strekt zich uit van het buitenoor tot het trommelvlies. Het buitenoor, of de oorschelp, is gemaakt van kraakbeen, bedekt met huid (lederhuid en opperhuid). De belangrijkste functie van het buitenoor is om geluid van de externe omgeving te vangen en om het via de gehoorgang naar het middenoor te transporteren, waar de akoestische golf wordt omgezet in trillingen die het binnenoor bereiken. De voering van het buitenoor en van de gehoorgang bestaat uit plaveiselepitheel, is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

HERSENNIVEAU: De epitheliale bekleding van het buitenoor en de gehoorgang wordt geregeld vanuit de sensorische cortex (een deel van de hersenschors). Het buitenoor en de gehoorgang van het rechteroor worden aangestuurd vanaf de linkerkant van de cortex; het buitenoor en de gehoorgang van het linkeroor worden vanaf het rechter corticale hemisfeer aangestuurd. Daarom is er een kruislings gerelateerd verband van de hersenen naar het orgaan (zie GNM-diagram dat de sensorische homunculus weergeeft. De homunculus is een weergave van verschillende anatomische delingen van het lichaam).

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verbonden aan het buitenoor en de gehoorgang is een “scheidingsconflict” (opperhuid) geassocieerd met het oor. Het conflict wordt ervaren als een verlies van contact met de huid van het buitenoor, inclusief de oorlel, of als niet willen worden aangeraakt aan het oor of in het oor (likken of kussen van het oor, onaangename oor-onderzoeksprocedures). Willen dat iets uit het oor verdwijnt, bijvoorbeeld water, kan het conflict ook veroorzaken.

Het Zinvolle Biologische Speciaalprogramma van het buitenoor en de gehoorgang volgt het BUITENSTE HUIDSCHEMA met ondergevoeligheid tijdens de conflictactieve fase en de epileptoïde-crisis en overgevoeligheid in de genezingsfase.

 

 

 

 

CONFLICTACTIEVE FASE: ulceratie van de epitheelbekleding van het buitenoor en / of de gehoorgang. Het biologische doel van het celverlies is om het lumen van het auditieve kanaal te verbreden om meer geluid door te kunnen laten gaan. Bij intense of langdurige conflictactiviteit maakt de ulceratie de huid droog en schilferig; bij acute conflictactiviteit voelt de huid op of in het oor gevoelloos (zie het patroon van de buitenste huidschema hierboven).

OPMERKING: De lederhuid onder de opperhuid langs de gehoorgang bevatten talgkliertjes die oorsmeer produceren. “Zich vuil voelen” in het oor (“vuile” woorden horen) of een “aanvalsconflict” (beledigende woorden, bijvoorbeeld via de telefoon) kunnen leiden tot een overproductie van oorsmeer in de conflictactieve fase.

HELINGFASE: Tijdens de genezingsfase wordt het zwerende gebied aangevuld met nieuwe cellen. Typische genezing symptomen zijn jeukende oren en, als het genezingsproces intenser is, een huiduitslag met ontsteking en roodheid. Het genezingsproces in de gehoorgang kan gepaard gaan met een heldere afscheiding, gewoonlijk “zwemmers oor” genoemd. Een grote zwelling, een cholesteatoom genoemd, kan een verstopping in de gehoorgang veroorzaken, wat leidt tot gehoorproblemen totdat het genezingsproces is voltooid.

OPMERKING: Of het rechteroor of het linkeroor is betroffen wordt bepaald door iemands biologische handigheid en of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is. Een gelokaliseerd conflict beïnvloedt het gebied van het oor dat samenhangt met het gehoor- of scheidingsconflict.


 

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET KRAAKBEEN VAN HET OOR: het oorkraakbeen vormt het oor en het buitenste derde deel van de gehoorgang. Het bestaat uit elastisch bindweefsel, bedekt met kraakbeenvlies, ook wel het perichondrium genoemd (in tegenstelling tot ander bindweefsel bevat kraakbeen geen bloedvaten). Het oorkraakbeen is afkomstig van het nieuw mesoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit het hersenmerg.

 

HERSENNIVEAU: in het hersenmerg wordt het oorkraakbeen van het rechteroor vanaf de linkerkant van de hersenen aangestuurd; het oorkraakbeen van het linkeroor wordt aangestuurd vanaf de rechter hersenhelft. Daarom is er een kruislings gerelateerd verband tussen de hersenen en het orgaan.

 

 

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met het oorkraakbeen is een eigenwaarde inbreukconflict betreffende het oor (te vergelijken met eigenwaarde inbreukconflict met betrekking tot de gehoorbeentjes). Over het algemeen wordt het conflict ervaren als “mijn oren zijn waardeloos”, bijvoorbeeld omdat je een belangrijke boodschap hebt gemist. Het moeilijk kunnen horen en daarom niet in staat zijn om een gesprek te volgen kan het conflict ook veroorzaken.

CONFLICTACTIEVE FASE: necrose (celverlies) van kraakbeenweefsel, dat onopgemerkt blijft.

HELINGFASE: Tijdens het eerste deel van de genezingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies aangevuld door celvermeerdering, met zwelling als gevolg van het oedeem (vochtophoping). Als er bacteriën beschikbaar zijn helpen ze bij het genezingsproces. Bij een ontsteking wordt de aandoening perichondritis genoemd.

Omdat de oorlel niet uit kraakbeen bestaat, is de ontsteking beperkt tot de oorschelp.

OPMERKING: Of het rechteroor of het linkeroor betroffen is wordt bepaald door iemands biologische handigheid en of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is. Een gelokaliseerd conflict beïnvloedt het oor dat geassocieerd is met het conflict aangaande de eigenwaarde inbreuk.

 

 

 

 

Download dit artikel als PDF!

Oren

Bron: http://learninggnm.com/SBS/documents/ears.html