Germaanse Nieuwe Geneeskunde

Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's

BOTVLIES

BOTVLIES

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET BOTVLIES: Het botvlies (periost) bedekt het buitenoppervlak van alle botten, behalve de gewrichten die zijn bedekt met kraakbeen en op plaatsen die zich hechten aan spieren, gewrichtsbanden en pezen. Het botvlies bestaat voor het grootste deel uit bindweefsel (zie ook periodontium van de tanden). In het begin was het botvlies bekleed met plaveiselcelepitheel. Nadat de spieren, gewrichtsbanden, pezen en de twee huidlagen (lederhuid en opperhuid) de beenderen nieuwe ondersteuning boden, degenereerde de epitheellaag (bij de ontwikkeling van de foetus vindt dit proces plaats gedurende de eerste twee weken van de zwangerschap). Wat overbleef was een gevoelig netwerk van zenuwen. Het neurale netwerk van het botvlies heeft twee lagen: een onderste laag, die de pijn registreert die wordt veroorzaakt door de zwelling van een helend bot en een bovenste laag die reumatische pijn genereert. De botvlieszenuwen zijn afkomstig van het ectoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de hersenschors. De innervatie van het gehele botvlies vindt zijn oorsprong in het ruggenmerg van de cervicale wervelkolom.

HERSENNIVEAU: De periostale zenuwen worden aangestuurd vanuit de post-sensorische cortex (deel van de hersenschors). De periostale zenuwen aan de rechterkant van het lichaam worden vanaf de linkerkant van de cortex aangestuurd; de periostale zenuwen van de linkerkant van het lichaam worden aangestuurd vanuit de rechter corticale hemisfeer. Daarom is er een kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

OPMERKING: De periostale zenuwen van het harde hersenvlies (de dura mater, zie hersenvliezen) worden aangestuurd vanuit de pre motorisch sensorische cortex.

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verbonden is met het botvlies is een ernstig scheidingsconflict.

In overeenstemming met evolutionair redeneren zijn territoriumconflicten, seksuele conflicten en scheidingsconflicten de primaire conflictthema’s die worden geassocieerd met organen van ectodermale oorsprong, die worden aangestuurd vanuit de sensorische, pre-motorisch sensorische- en post-sensorische cortex.

In vergelijking met het scheidingsconflict dat verband houdt met de huid, wordt het conflict dat verband houdt met de periostale zenuwen als dramatischer, als brutaal of wreed ervaren. Afhankelijk van de precieze conflictsituatie kan de scheiding worden geassocieerd met de armen (niet in staat om een ​​geliefd persoon of een huisdier vast te houden), handen (een geliefde is door de vingers geglipt), benen en enkels (diegene weg willen trappen), of voeten (een scheiding van de vertrouwde grond door een onverwachte verhuizing). De periostale zenuwen langs de oogholte correleren met een visueel scheidingsconflict (iemand uit het oog verliezen). Net als bij de opperhuid komt het conflict ook overeen met het gescheiden willen zijn van een persoon.

OPMERKING: Het scheidingsconflict met betrekking tot de periostale zenuwen heeft alleen betrekking op een scheiding van een persoon of een dier zoals een huisdier, maar niet op voorwerpen (sieraden, auto, huis) of een scheiding, laten we zeggen, van een huis (zie territorium-verlies-conflict).

 

 

Het Zinvolle Biologische Speciaalprogramma van het bovenste tweederde deel van het botvlies volgt het MONDSLIJMVLIES SCHEMA met overgevoeligheid tijdens de conflictactieve fase en de epileptoïde crisis en verminderde gevoeligheid gedurende de genezingsfase.

 

 

 

CONFLICTACTIEVE FASE: Overgevoeligheid van het getroffen deel van het lichaam. Conflictactiviteit van een scheidingsconflict gaat altijd gepaard met korte termijn geheugenverlies, dat het zinvolle doel dient om diegene die is achtergebleven tijdelijk te kunnen vergeten door het geheugen te blokkeren (zie ook Zinvolle Biologische Speciaalprogramma’s met betrekking tot de huid).

OPMERKING: De periostale zenuwen behoren tot de groep organen die niet op het conflict reageren met celvermeerdering of celverlies, maar met hyperfunctie (zie ook thalamus) of functioneel verlies (zie Biologische Speciaalprogramma’s van het binnenoor -slakkenhuis en evenwichtsorgaan- reukzenuwen, netvlies en glasachtig lichaam, de eilandcellen van de alvleesklier -alfa en beta eilandcellen- en de skeletspieren).

De symptomen omvatten een gevoel van tinteling tot scherpe, stekende pijn (“pinnen en naalden”). De neuralgische pijn wordt vaak reuma genoemd (vergelijk met reumatoïde artritis en acute gewrichtsreuma). Er kan ook pijn zijn bij aanraking. Ernstige of langdurige pijn kan een eigenwaarde-inbreuk conflict veroorzaken, waarbij de onderliggende botten betrokken zijn die reumatische pijn in de genezingsfase veroorzaken. In GNM noemen we de combinatie van de twee biologische programma’s het “Botsyndroom”. Pijn die tot in het spierweefsel reikt kenmerkt zich als wekedelenreuma (vergelijk met fibromyalgie). Ook voelt het aangetaste deel van het lichaam koud aan (“koude” spierpijn duidt op conflictactiviteit gerelateerd aan het botvlies, terwijl “hete” spierpijn een teken is dat de spier aan het genezen is). Dit is de reden waarom het verwarmen van het gebied rustgevend is en de pijn verlicht.

OPMERKING: Of de rechterkant of linkerkant van het lichaam (of beide) is betroffen wordt bepaald door iemands biologische handigheid en of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is. Een lokaal conflict betreft het deel dat samenhangt met het scheidingsconflict.

 

Deze CT-scan toont de impact van een brutaal scheidingsconflict in de post-sensorische cortex, precies in het gebied dat de rechter- en linkerhand en -vingers aanstuurt. De Hamerse Haard aan de rechterkant is zichtbaar groter dan die aan de linkerkant. De scherpe randen onthullen conflictactiviteit, vandaar de stekende, reumatische pijn in beide handen (meer in de rechterhand dan in de linkerhand).

 

Het botvlies en de bloedvaten worden beide geïnnerveerd vanuit de sympathicotone grensstrengen in de wervelkolom. Vandaar dat de haarvaten gedurende conflictactiviteit (sympathicotonie) van een scheidingsconflict, waarbij het botvlies betrokken is, vernauwen, wat een ingeperkte bloedcirculatie tot gevolg heeft. Bij een intens conflict worden de getroffen gebieden door de verminderde bloedstroom wit (vergelijkbaar met bevriezingen). Deze aandoening wordt de ziekte van Raynaud genoemd (te vergelijken met perifeer arterieel vaatlijden).

 

Als het conflict gedurende een lange periode aanhoudt, sterft het weefsel uiteindelijk af, wat resulteert in gangreen.

OPMERKING: De amputatie van een aangedaan ledemaat hoeft niet noodzakelijkerwijs de pijn weg te nemen. Een reumatische fantoompijn zal optreden zolang de persoon nog conflictactief is (zie ook fantoompijn bij de botten).

 

 

 

Voetulcera en beenulcera ontwikkelt zich wanneer de biologische speciaalprogramma’s van het botvlies én de opperhuid tegelijkertijd lopen (beide zijn gekoppeld aan een scheidingsconflict). Tijdens de conflictactieve fase opent zich het zwerende gebied van de huid, waardoor een gat ontstaat. Vaak gebeurt dit in het gebied van het onderbeen of de enkel (zich verdedigen door iemand weg te willen trappen). De biologische handigheid van een persoon bepaalt of het conflict moeder / kind of partner gerelateerd is.

De periostale zenuwen maken deel uit van het perifere zenuwstelsel. In de conventionele geneeskunde worden de zenuwpijn en de gevoelloosheid “perifere neuropathie” genoemd. Het is een wijdverspreid geloof dat een hoge bloedsuikerspiegel schade aan de slagaders en daarmee “indirect” aan de zenuwen veroorzaakt, resulterend in pijn of een verlies van gevoel, vooral in de ledematen. Toch ontwikkelt niet iedere diabeet deze aandoening! Evenmin kan hiermee worden verklaard waarom een ​​verhoogd glucoseniveau bijvoorbeeld de voeten (of slechts één voet of teen) bij de ene persoon, terwijl het de arm (en) bij een andere persoon  beïnvloedt. Gebaseerd op de kennis van GNM is wat “diabetische perifere neuropathie” wordt genoemd een combinatie van twee gelijktijdig lopende biologische speciaalprogramma’s: één omvat de bèta-eilandcellen van de alvleesklier, gekoppeld aan een “weerstandsconflict”, dat diabetes veroorzaakt, de andere betreft het botvlies, in het geval van de benen gerelateerd aan “iemand van je af willen trappen” (meestal de persoon die men niet kan uitstaan) met, afhankelijk van de intensiteit en duur van het conflict, de ontwikkeling van beenulcera of gangreen tot gevolg (zie ook “diabetische retinopathie”).

 

Deze CT-scan presenteert een Hamerse Haard in het hersenrelais dat de periostale zenuwen van het rechterbeen aanstuurt. De scherpe rand van de ringstructuur geeft aan dat het scheidingsconflict nog steeds actief is en zich uit als neuralgische pijn in het rechterbeen.

 

Trigeminusneuralgie doet zich voor wanneer het scheidingsconflict met het gezicht werd geassocieerd, hetzij letterlijk (verlies van “wang” -contact) of figuurlijk (een “klap in het gezicht”). De scherpe, “elektrische” pijn langs de nervus trigeminus die het gezicht innerveert, is kort maar krachtig en zou in de loop van de dag meerdere keren kunnen optreden. De aandoening beperkt zich meestal tot één kant (zie ook trigeminusneuralgie gerelateerd aan de gezichtsbeenderen en aan de gezichtshuid).

OPMERKING: De trigeminuszenuw heeft sensorische- en motorische vertakkingen. De motorische tak van de zenuw is betroffen bij een gezichtsverlamming.

HELINGSFASE: Ondergevoeligheid. Vanwege het verlies van gevoeligheid voelt het aangetaste deel van het lichaam (handen, armen, benen, voeten) doof aan (vergelijk met hyposensitiviteit gerelateerd aan de opperhuid en een verlies van gevoel, bijvoorbeeld in de onderste ledematen, als gevolg van de  compressie van een ruggenmergzenuw).

Het korte termijn geheugenverlies reikt tot in PCL-A. Gedurende de periode van de epileptoïde-crisis keert de reumatische pijn terug; meestal gedurende de nachtelijke uren. Tijdens PCL-B normaliseert de gevoeligheid langzamerhand, mits er geen conflictrecidieven zijn die pijnaanvallen veroorzaken.

OPMERKING: Alle epileptoïde crises die worden aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex gaan gepaard met een ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (flauwvallen of “afwezigheid”), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van glucose door de hersencellen (vergelijk met hypoglycemie gerelateerd aan de eilandcellen van de alvleesklier).

Download deze pagina hier als PDFBotvlies