Germaanse Nieuwe Geneeskunde

Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's

 

KIEUWBOOGGANGEN

KIEUWBOOGGANGEN

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN DE KIEUWBOOGGANGEN: De kieuwbooggangen reiken van de voor- en achterkant van de oren via beide zijden van de nek, verder in de richting van het mediastinum; wat het middelste gedeelte is van de borstholte met de longen, het hart, de slokdarm en de luchtpijp. De bekleding van de kieuwbooggangen bestaat uit plaveiselepitheel, is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

OPMERKING: De kieuwbooggangen ontwikkelden zich in een tijd waarin het leven alleen in de oceaan bestond. Bij vissen en amfibieën zijn ze equivalent aan de kieuwen, de ademhalingsorganen die zuurstof uit het water halen. De kieuwbooggangen zijn afstammelingen van de kieuwbogen  (zie ook kransslagaderen, kransaderen, aorta, halsslagaderen en ondersleutelbeenaderen die afkomstig zijn van de kieuwboog arteriën). In het embryo geven de kieuwbogen, oftewel de kieuwachtige, takvormige bogen (het Griekse tak = kieuw) vorm aan de structuur van het hoofd en de nek (zie ook schildkliergangen). Bij de mens ontwikkelen de kieuwbooggangen zich tijdens de vierde week van de zwangerschap.

HERSENNIVEAU: De epitheliale bekleding van de kieuwbooggangen wordt aangestuurd vanuit de pre-motorisch sensorische cortex of prefrontale cortex (deel van de hersenschors). De linker kieuwbooggangen worden vanaf de rechterkant van de hersenschors aangestuurd; de rechter kieuwbooggangen worden aangestuurd vanuit de linker hersenschors. Daarom is er een kruislings verband tussen de hersenen en het orgaan.

OPMERKING: De kieuwbooggangen en schildkliergangen delen hetzelfde hersenrelais. Het DHS beïnvloedt een van de weefsels of beide, afhankelijk van de intensiteit van het conflict.

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met de kieuwbooggangen is een mannelijk frontaalangstconflict of een vrouwelijk machteloosheidconflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus. Een frontaalangstconflict is een grote angst om in een gevaarlijke situatie terecht te komen of de angst voor een gevaar dat recht op iemand afkomt. Het conflict kan in reële termen worden ervaren tijdens een frontaal ongeluk of een frontale aanval door een persoon of een dier. In overdrachtelijke zin kan het naderende gevaar een dreigende confrontatie zijn, bijvoorbeeld met een overheidsinstantie of met de bank. Een frontale angst kan worden veroorzaakt door onverwacht schokkend nieuws, dat wordt gezien als een “klap in het gezicht”. Vaak wordt het conflict echter veroorzaakt door vervolgonderzoeken of de aankondiging van een medische procedure, zoals een operatie. Een van de meest voorkomende frontaalangstconflicten is die van de confrontatie met de diagnose kanker. In GNM noemen we het conflict met betrekking tot de kieuwbooggangen dan ook een “kankerangstconflict“.

 

Het Biologische Speciaalprogramma van de kieuwbooggangen volgt het MONDSLIJMVLIES SCHEMA met overgevoeligheid tijdens de conflictactieve fase en de epileptoïde-crisis en ondergevoeligheid gedurende de genezingsfase.

 

 

CONFLICTACTIEVE FASE: Ulceratie in de bekleding van de kieuwbooggangen evenredig aan de mate en duur van de conflictactiviteit. Het biologische doel van het celverlies is om de gangen te verwijden om meer zuurstof toe te laten, ook al hebben de kieuwbooggangen bij de mens geen ademhalingsfunctie meer. Symptomen: milde tot ernstige pijn in de nek.

HELINGSFASE: Tijdens het eerste deel van de genezingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies aangevuld door celvermeerdering met zwelling als gevolg van het oedeem (vochtophoping) in het genezingsgebied.

De zwelling in de kieuwbooggangen kan worden gediagnosticeerd als mononucleosis infectiosa, ziekte van Pfeiffer of klierkoorts (vergelijk met mononucleosis gerelateerd aan de lymfeklieren). Of de zwelling in de kieuwbooggangen of in de lymfeknopen optreedt kan gemakkelijk worden vastgesteld met behulp van een CT van de hersenen die de impact van het gerelateerde conflict in het overeenkomstige hersenrelais laat zien. Als de lymfeklieren zijn aangedaan is het aantal lymfocyten bovendien verhoogd, wat niet het geval is bij een genezingsproces in de kieuwbooggangen.

Een hangende genezing als gevolg van voortdurende conflictrecidieven leidt tot de ophoping van vocht in de kieuwbooggangen, wat resulteert in de ontwikkeling van een cyste die zich lateraal aan de rechter- of linkerzijde van het nek of in het sleutelbeengebied bevindt (vergelijk met schildkliercysten -PCL- gelegen in het midden) of in het mediastinum waar het een retrosternale struma wordt genoemd. Na de epileptoïde-crisis verdwijnt de cyste parallel aan de voltooiing van het genezingsproces. Als de genezingsfase echter niet voltooid kan worden verhardt de cyste en blijft bestaan.

Een cyste in de kieuwbooggangen (in deze afbeelding aan de linkerkant van de nek) wordt vaak gediagnosticeerd als non-Hodgkin-lymfoom, gebaseerd op de verkeerde veronderstelling dat de “tumor” zich ontwikkelt in de cervicale lymfeklier (zie Hodgkin’s lymfoom en non-Hodgkin lymfoom geassocieerd met lymfocytische leukemie).

 

In de conventionele geneeskunde heeft de embryologie geen klinische relevantie. Vandaar dat in de medische praktijk de kieuwbooggangen volledig worden genegeerd.

 

Deze CT-scan van de hersenen vertoont een opeenhoping van neuroglia in het controlecentrum van de linker kieuwbooggangen, wat aangeeft dat de persoon de Epileptoïde Crisis reeds is gepasseerd en zich nu in PCL-B van de genezingsfase bevindt (zowel op het brein als op het orgaanniveau). In de conventionele geneeskunde wordt ten onrechte aangenomen dat de glia-opbouw een “hersentumor” is.

 

Gevonden in het mediastinum wordt een cyste in de kieuwbooggangen gediagnosticeerd als een “kleincellig bronchiaal carcinoom” of “kleincellige longkanker” (zie ook mediastinaal osteosarcoom). In het mediastinum kan een grote cyste de vitale bloedvaten comprimeren of ademhalingsmoeilijkheden veroorzaken als gevolg van de druk op de luchtpijp, met acute kortademigheid en happen naar adem tijdens de epileptoïde-crisis, wanneer het vocht in de cyste wordt uitgedreven. Met het SYNDROOM, dat wil zeggen met waterretentie als gevolg van een actief bestaansconflict (diagnoseschok, ziekenhuisopname), kan de situatie kritiek worden.

OPMERKING: Alle epileptoïde crises die worden aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex gaan gepaard met een ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (flauwvallen of “absence“), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van glucose door de hersencellen (vergelijk met hypoglycemie gerelateerd aan de eilandcellen van de alvleesklier).

Download deze pagina hier als PDF: Kieuwbooggangen