Germaanse Nieuwe Geneeskunde

Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's

 

STROTTENHOOFD

STROTTENHOOFDSLIJMVLIES

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN HET STROTTENHOOFDSLIJMVLIES: Het strottenhoofd is een buisvormig orgaan dat de keelholte verbindt met de luchtpijp. Het strottenhoofd maakt deel uit van de luchtwegen en is betrokken bij het praten en slikken. De stembanden, die zich in het strottenhoofd bevinden, nemen deel aan de productie van geluid (dit is de reden waarom het strottenhoofd de “spraakdoos” wordt genoemd). Het slijmvlies van het strottenhoofd en de stembanden bestaat uit plaveiselepitheel, is afkomstig van het ectoderm en wordt daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

HERSENNIVEAU: Het slijmvlies van het strottenhoofd en van de stembanden wordt aangestuurd vanuit de linker temporale kwab (deel van de sensorische cortex). Het controlecentrum bevindt zich precies tegenover het hersenrelais van het bronchiale slijmvlies.

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met het slijmvlies van het strottenhoofd en de stembanden is een vrouwelijk schrikangstconflict of een mannelijk territorium-angst-conflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus. Een schrikangstconflict is de vrouwelijke reactie op onvoorzien gevaar, terwijl een territorium-angst-conflict het mannelijke antwoord is op een territoriale dreiging. Het conflict kan worden veroorzaakt door een angstaanjagende ervaring.

 

 

Het biologische speciaalprogramma van het strottenhoofdslijmvlies en het slijmvlies van de stembanden volgt het BUITENSTE HUIDSCHEMA, met verminderde gevoeligheid tijdens de conflictactieve fase en tijdens de epileptoïde-crisis en overgevoeligheid gedurende de genezingsfase.

 

 

CONFLICTACTIEVE FASE: Ulceratie van het strottenhoofdslijmvlies evenredig met de mate en duur van de conflictactiviteit. Het biologische doel van het celverlies is om de doorgang van het strottenhoofd te verwijden om meer luchtinlaat mogelijk te maken om te kunnen reageren op de reden van de schrik.

 

Deze CT-scan van de hersenen toont de impact van een schrikangstconflict in het gebied van de hersenschors dat het strottenhoofdslijmvlies aanstuurt. De scherpe ringstructuur van de Hamerse Haard laat zien dat de persoon nog conflictactief is.

 

 

HELINGSFASE: Tijdens het eerste deel van de genezingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies aangevuld door celvermeerdering. In de conventionele geneeskunde wordt deze celvermeerdering gediagnosticeerd als een larynxcarcinoom of “keelkanker“. Gebaseerd op de kennis van GNM kunnen de nieuwe cellen niet als “kankercellen” worden beschouwd, omdat de celgroei in werkelijkheid een aanvullingsproces is.

Helende symptomen zijn pijn als gevolg van de zwelling veroorzaakt door het oedeem (vochtophoping), slikproblemen, hoesten en een schorre stem of zelfs een volledig verlies van de stem omdat de stembanden ook zijn aangetast. Afhankelijk van de intensiteit van het conflict variëren de symptomen van mild tot ernstig. Bij een ontsteking wordt de aandoening laryngitis genoemd, meestal gepaard gaand met koorts.

Na de epileptoïde-crisis neemt de zwelling af en keert het orgaan in PCL-B langzaam terug naar zijn normale functie.

OPMERKING: Alle epileptoïde crises die worden aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex gaan gepaard met een ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, korte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (flauwvallen of “absence”), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van glucose door de hersencellen (vergelijk met hypoglycemie gerelateerd aan de eilandcellen van de alvleesklier).

Wat wordt aangeduid als “difterie” is, in GNM-termen, een genezingsproces in het strottenhoofd met SYNDROOM. De gelijktijdige waterretentie vergroot de zwelling en verhoogt de pijn; ademhalen wordt ook moeilijker.

Stembandpoliepen zijn verharde, plaveiselepitheliale wratten die ontstaan ​​als gevolg van een zich herhalende genezing als gevolg van conflictrecidieven. Zogenaamde “Singer’s Nodes” zijn stembandpoliepen die worden veroorzaakt door verwonding aan de stembanden vanwege stemmisbruik (zingen, schreeuwen). In dit geval vormen zich knobbeltjes als gevolg van het zich voortdurend herhalende weefselherstel – zonder een DHS. 

STROTTENHOOFDSPIEREN

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN DE STROTTENHOOFDSPIEREN: Het strottenhoofd bestaat uit een epitheliale slijmvlieslaag en een laag gladde en gestreepte spieren. De belangrijkste functie van de strottenhoofdspieren is het reguleren van de uitzetting en samentrekking van de glottis, het vocale apparaat van het strottenhoofd met de twee stembanden. De strottenhoofdspieren houden de glottis open tijdens de ademhaling en meer gesloten tijdens het produceren van geluiden. Het gestreepte deel van de strottenhoofdspieren is afkomstig van het nieuw mesoderm en wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg en de motorische cortex.

OPMERKING: De gladde strottenhoofdspieren zijn van endodermale oorsprong en worden aangestuurd vanuit de middenhersenen. Net als de darmspieren die de “voedselbrok” door middel van een peristaltische beweging langs het darmkanaal bewegen, maken de gladde strottenhoofdspieren de inname van de “luchtbrok” (inademen mogelijk). De eliminatie van de “luchtbrok” (uitademen) wordt ondersteund door de gladde bronchiale spieren.

HERSENNIVEAU: De strottenhoofdspieren hebben twee controlecentra in de grote hersenen. De trofische functie van de spier, verantwoordelijk voor de voeding van het weefsel, wordt aangestuurd vanuit het hersenmerg; de samentrekking van de spieren wordt aangestuurd vanaf de linkerkant van de motorische cortex (in de temporale kwab). Het controlecentrum bevindt zich naast het hersenrelais van het strottenhoofdslijmvlies, precies tegenover het hersenrelais van de bronchiale spieren.

OPMERKING: Het inademen wordt aangestuurd vanuit het relais van de bronchiale spieren (aan de rechterkant van de motorische cortex), terwijl het uitademen wordt aangestuurd vanuit het relais van de strottenhoofdspieren (aan de linkerkant van de motorcortex). Normaal gesproken zijn deze twee ademhalingsbewegingen in balans. Dit verandert als een biologisch conflict een van de twee hersenrelais of beide betreft.

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met de strottenhoofdspieren is hetzelfde als bij het strottenhoofdslijmvlies, namelijk een vrouwelijk schrikangstconflict of een mannelijk territorium-angst-conflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus. Het onderscheidende aspect van het conflict met betrekking tot het spierweefsel is het additionele leed van “niet kunnen ontsnappen”, “niet kunnen reageren”, “aan de grond genageld zijn” (versteend) of “het gevoel vast te zitten” “(zie skeletspieren).

CONFLICTACTIEVE FASE: Celverlies (necrose) van het strottenhoofdspierweefsel (aangestuurd vanuit het hersenmerg) en, evenredig aan de mate van conflictactiviteit, toenemende verlamming van de strottenhoofdspieren (aangestuurd vanuit de motorische cortex). De verlamming veroorzaakt ademhalingsmoeilijkheden, om precies te zijn moeilijkheden bij het uitademen – het inademen wordt verlengd vanwege de verminderde functie van de strottenhoofdspieren die het uitademen aansturen. Als de stembanden zijn betroffen veroorzaakt dit een stemverandering (voice break) of, bij een intens conflict, een verlamming van de stembanden met het onvermogen om geluid te produceren.

OPMERKING: De dwarsgestreepte spieren behoren tot de groep organen die reageren op het gerelateerde conflict met functioneel verlies (zie ook Zinvolle Biologische Speciaalprogramma’s van de eilandcellen van de alvleesklier, het binnenoor (slakkenhuis en evenwichtsorgaan), reukzenuwen, netvlies en glasvocht van de ogen) of hyperfunctie (periostale zenuwen en thalamus). In het geval van de dwarsgestreepte spieren manifesteert de conflictactieve fase zich als spierverlamming. Vanuit biologisch oogpunt is de verlamming een aangeboren nep-doodreflex als reactie op gevaar.

Deze hersen-CT toont conflictactiviteit in het strottenhoofdspierrelais (linkerkant van de hersenschors – oranje pijlen) en in het hersenrelais van het bronchiale slijmvlies (rechterkant van de hersenschors – rode pijlen). De scherpe grenzen van de Hamerse Haard onthullen dat beide conflicten, namelijk een schrikangstconflict en een territorium-angst-conflict nog steeds actief zijn (zie Strottenhoofdastma hieronder). Een water- of vloeistofconflict (momenteel in PCL-A), gerelateerd aan het rechter nierparenchym (onderste oranje pijlen) is al opgelost.

HELINGSFASE: Tijdens de genezingsfase worden de strottenhoofdspieren gereconstrueerd. De verlamming reikt tot in PCL-A. De epileptoïde-crisis presenteert zich als hoestbuien met spasmen en spiersamentrekkingen in het strottenhoofd, equivalent aan een focale aanval. Een hoest die uit het strottenhoofd komt klinkt als “blaffen” (de uitdrukking “kennelhoest” duidt op een schrikangstconflict dat dieren in de kennel lijden). In PCL-B keert de functie van de strottenhoofdspieren terug naar normaal.

Wat wordt aangeduid als “spastische keelontsteking” geeft aan dat de strottenhoofdspieren en het strottenhoofdslijmvlies in genezing zijn. Kinkhoest (pertussis) is ook een gecombineerd proces (zie ook kinkhoest gerelateerd aan de bronchiale spieren).

Terugkerende symptomen of een “allergiehoest” worden veroorzaakt door terugvallen in het conflict die worden veroorzaakt door sporen, die werden ingesteld toen het oorspronkelijke conflict plaatsvond (zie allergieën).

OPMERKING: Alle organen die afkomstig zijn van het nieuw mesoderm (“luxe groep”), inclusief de strottenhoofdspieren, tonen het biologische doel aan het einde van de genezingsfase. Nadat het genezingsproces is voltooid is het orgaan of weefsel sterker dan voorheen, waardoor het beter voorbereid is op een conflict van dezelfde soort.

Het gebied van Broca of spraakcentrum is ingebed in het hersenrelais van de strottenhoofdspieren (linker corticale hemisfeer). Het specifieke biologische conflict dat verband houdt met het gebied van Broca is een onvermogen om te spreken of een sprakeloosheidsconflict, dat wordt ervaren als een acute schrik en “sprakeloos te zijn van angst”. Dit veroorzaakt tijdens de conflictactieve fase een spraakstoornis, om precies te zijn moeilijkheden bij het vormen van woorden. De aandoening reikt tot in PCL-A maar normaliseert na de epileptoïde-crisis (zie ook beroerte en spraakstoornis).

 

 

 

STROTTENHOOFD ASTMA omvat twee biologische speciaalprogramma’s (zie ook bronchiale astma)

  • conflictactiviteit die overeenkomt met het hersenrelais van de strottenhoofdspieren in de linker temporale kwab die verband houdt met een schrikangst-conflict of een territoriumangst-conflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.
  • conflictactiviteit die overeenkomt met een hersenrelais in de rechter temporale kwab (territoriumangst-conflict of schrikangstconflict {strottenhoofd BC}, territoriumverlies-conflict of seksueel conflict, territoriumerger-conflict of identiteitsconflict, een mannelijk territoriummarkering-conflict of een vrouwelijk markeringsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.

In dit geval bevindt de persoon zich in een strottenhoofd-astma constellatie. Dit geldt ook tijdens de epileptoïde-crisis, wat een tijdelijke reactivering van de conflictactieve fase is.

 

De daadwerkelijke astma-aanval treedt op tijdens de epileptoïde-crisis. De epi-crisis van de dwarsgestreepte strottenhoofdspieren uit zich als stuiptrekkingen die naar binnen bewegen. De symptomen van strottenhoofdastma zijn daarom het typische naar adem happen en een langdurige inademing (wanneer de strottenhoofdspieren zijn betroffen wordt het inademen verlengd vanwege het gedeeltelijke functionele verlies van de strottenhoofdspieren die het uitademen regelen). De epi-crisis van de gladde strottenhoofdspieren presenteert zich als een spasme, vergelijkbaar met de hyperperistaltiek tijdens een darmkoliek. Bij gelijktijdige vochtretentie als gevolg van het SYNDROOM kan de astma-aanval ernstig zijn.

 

 

Wanneer zowel de strottenhoofd- als de bronchiale spieren tegelijkertijd door de epileptoïde-crisis gaan, presenteert de astma-aanval zich als langdurig inhaleren met happen naar adem (strottenhoofd astma) en een verlengd uitademen met piepende ademhaling (bronchiale astma). Deze aandoening, status astmaticus genaamd, veroorzaakt acute ademhalingsmoeilijkheden met het gevaar te sterven aan verstikking.

OPMERKING: Cortison is een middel met sympathicotone werking dat de conflictactieve symptomen reactiveert. In dit geval veroorzaakt het een verlamming van de strotenhoofd- en bronchiale spieren. Het antispasmodische effect van de medicatie kan daarom levensreddend zijn. Pas echter op met SYNDROOM, omdat de waterretentie de zwelling in de hersenen verhoogt.

Chronische strottenhoofdastma-aanvallen geven aan dat het gerelateerde schrikangst conflict niet volledig is opgelost. In de conventionele geneeskunde worden terugkerende astma-aanvallen gewoonlijk geassocieerd met een “allergie”.

Vandaar dat de strottenhoofdastma-aanval zowel de gestreepte als de gladde strottenhoofdspieren omvat. De epileptoïde-crisis van de dwarsgestreepte strottenhoofdspieren presenteert zich als strottenhoofdspasmen en samentrekkingen. De epi-crisis van de gladde spieren presenteert zich als een hyperperistaltiek die lijkt op darmkoliek. Vandaar dat BEIDE, zowel de gladde als de dwarsgestreepte strottenhoofdspieren, deelnemen aan de astma-crisis. Hetzelfde geldt voor de bronchiale astma-aanval; in dit geval zijn de gladde en gestreept bronchiale spieren betrokken.

Download deze pagina als PDF: Strottenhoofd