Germaanse Nieuwe Geneeskunde

Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's

MAAG (Grote kromming)

TWAALFVINGERIGE DARM

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN DE MAAG EN DE TWAALFVINGERIGE DARM: De maag, gelegen in het bovenste deel van de buik, verbindt de slokdarm met het darmkanaal. De bovenkant van de maag ligt tegen het middenrif. De maag bevat klieren die maagzuren en spijsverteringsenzymen afscheiden (secretoire kwaliteit) om de vertering van voedsel mogelijk te maken. De twaalfvingerige darm, het eerste deel van de dunne darm, absorbeert de voedingsstoffen (absorptiekwaliteit) uit de spijsbrij die er doorheen gaat. Voor de afbraak van voedingsmiddelen ontvangt de twaalfvingerige darm gal van de lever en alvleeskliersappen, die in de alvleesklier worden geproduceerd, via het maagportier. De onderste slokdarmsluitspier aan de bovenkant van de maag voorkomt dat de maaginhoud terug in de slokdarm kan vloeien. De maag (behalve de kleine kromming) en de twaalfvingerige darm (behalve de bulbus duodeni) bestaan ​​uit intestinaal cilinderepitheel, zijn afkomstig van het endoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de hersenstam.

 

 

HERSENNIVEAU: In de hersenstam zijn de controlecentra van de maag en de twaalfvingerige darm ordentelijk geplaatst in de ringvorm van de hersenrelais die de organen van het spijsverteringskanaal aansturen. Het controlecentrum van de maag bevindt zich tussen het controlecentrum van de slokdarm en het leverrelais; het controlecentrum van de twaalfvingerige darm tussen het hersenrelais van de alvleesklier en de dunne darm.

 

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met de maag en de twaalfvingerige darm is een “onverteerbaar brokconflict” (zie ook alvleesklier, dunne darm en dikke darm). Voor dieren gaat het om een ​​onverteerbare brok uit een reëel stuk voedsel, terwijl voor mensen het conflict ook betrekking heeft op elke situatie of omstandigheden die men, figuurlijk gesproken, niet kan verteren”.

In overeenstemming met evolutionair redeneren zijn brokconflicten de primaire conflictthema’s die worden geassocieerd met organen van endodermale oorsprong, die worden aangestuurd vanuit de herstenstam. 

CONFLICTACTIEVE FASE: Beginnend met het DHS vermeerderen cellen in de maag of twaalfvingerige darm zich tijdens de conflictactieve fase evenredig met de intensiteit van het conflict. Het biologische doel van de celvermeerdering is om de productie van maagsappen en andere spijsverteringsvloeistoffen te verhogen, zodat de brok beter verteerd en geabsorbeerd kan worden; de verbeterde functie van de organen dient om een conflictoplossing mogelijk te maken. Bij langdurige conflictactiviteit (hangend conflict) ontwikkelt zich in de maag of twaalfvingerige darm een vlakgroeiende tumor (absorptief type), maagkanker of duodenale kanker genaamd, als gevolg van de aanhoudende celvermeerdering (vergelijk met “maagkanker” en “duodenale kanker” gerelateerd aan de kleine kromming van de maag en de bulbus duodeni). In de maag kan de groei ook een bloemkoolachtige vorm aannemen (secretoire type). Als de mate van celdeling een bepaalde grens overschrijdt, beschouwt de conventionele geneeskunde de kanker als “kwaadaardig”; onder die limiet wordt de groei als “goedaardig” beschouwd of gediagnosticeerd als een maagpoliep (zie ook de genezingsfase).

HELINGSFASE: Na de conflictresolutie verwijderen schimmels of mycobacteriën zoals TB-bacteriën de cellen die niet langer nodig zijn. Vanwege de omgeving waarin ze werken zijn schimmels en TB-bacteriën maagzuurbestendig. Genezende symptomen zijn misselijkheid, indigestie, buikpijn en nachtelijk zweten. Afhankelijk van de mate van de conflictactieve fase variëren de symptomen van mild tot ernstig. Braken treedt meestal op tijdens de epileptoïde-crisis; in acute gevallen bevat het braaksel bloed.

OPMERKING: Het eten van bedorven voedsel veroorzaakt ook maagklachten en overgeven. Als slecht voedsel echter kan worden uitgesloten als oorzaak is braken een positief teken dat het “onverteerbare brokconflict” is opgelost en dat de brok nu wordt verdreven, zelfs zonder de hulp van microben (sensorische- en uitscheidingskwaliteit van de darmen) .

Wanneer schimmels deelnemen aan het genezingsproces veroorzaakt dit maag- of duodenale candida, die chronisch wordt wanneer een persoon zich in een hangende genezing bevindt vanwege voortdurende conflictrecidieven.

Als de vereiste microben niet beschikbaar zijn bij het oplossen van het conflict, omdat ze zijn vernietigd door een overmatig gebruik van antibiotica, blijven de extra cellen in de maag of twaalfvingerige darm achter, zonder verdere celdeling. Uiteindelijk wordt de groei ingekapseld met bindweefsel. In de conventionele geneeskunde kan dit worden gediagnosticeerd als “goedaardige kanker” of als een maagpoliep of duodenale poliep (zie ook conflictactieve fase).

MAAG (Kleine kromming)

MAAGPORTIER

BULBUS DUODENI

ONTWIKKELING EN FUNCTIE VAN DE MAAG (KLEINE KROMMING), MAAGPORTIER EN BULBUS DUODENI: De kleine kromming van de maag strekt zich uit tussen de slokdarmsluitspier en het maagportier, op het middelste oppervlakte van de maag (het laterale oppervlak wordt de grote kromming genoemd). De maagportier is een korte, trechtervormige buis die de maag verbindt met de twaalfvingerige darm. De maagportiersluitspier zorgt ervoor dat voedsel naar de dunne darm kan passeren. De bulbus duodeni bevindt zich in het bovenste gedeelte van de twaalfvingerige darm. De kleine kromming van de maag, de maagportier en de bulbus duodeni bestaan ​​uit plaveiselepitheel, komen voort uit het ectoderm en worden daarom aangestuurd vanuit de hersenschors.

HERSENNIVEAU: Het oppervlakkige slijmvlies van de maag (kleine kromming), de maagportier en de bulbus duodeni worden aangestuurd vanuit de rechter temporale kwab (deel van de post-sensorische cortex). Het controlecentrum bevindt zich precies tegenover het hersenrelais van het oppervlakkige rectumslijmvlies.

 

OPMERKING: De maag (kleine kromming), maagportier, bulbus duodeni, galwegen, galblaas en alvleeskliergangen delen hetzelfde hersenrelais en daarom hetzelfde biologische conflict. Welke van deze organen zijn betroffen bij een DHS is willekeurig. Een ernstig conflict kan alle organen tegelijk treffen.

BIOLOGISCH CONFLICT: Het biologische conflict dat verband houdt met de maag (kleine kromming), maagportier en de bulbus duodeni is een mannelijk territorium-ergernis-conflict (gevecht over het territorium) of een vrouwelijk identiteitsconflict, afhankelijk van iemands geslacht, lateraliteit en hormoonstatus.

In overeenstemming met evolutionair redeneren zijn territoriumconflicten, seksuele conflicten en scheidingsconflicten de primaire conflictthema’s die worden geassocieerd met organen van ectodermale oorsprong, die worden aangestuurd vanuit de sensorische, pre-motorisch sensorische- en post-sensorische cortex.

Een territorium-erger heeft betrekking op woede in de omgeving of plekken die men als zijn of haar domein beschouwt – letterlijk of figuurlijk. Typische territorium-erger-conflicten zijn ruzies thuis, vetes op de werkplek, ergernis op school, in de kleuterklas, op de speelplaats, in een senioren- of verpleeghuis of in het ziekenhuis; ook in het “grotere “territorium zoals in het dorp, de stad of het land waarin men woont. Oorlogen over een land of eigendom, irritante geluiden in het huis of in de buurt, een gevecht om een parkeerplaats of over speelgoed zijn andere voorbeelden van wat een territorium-erger kan uitlokken.

 

 

Het Zinvolle Biologische Speciaalpprogramma van de maag en de twaalfvingerige darm volgt het MONDSLIJMVLIES SCHEMA met overgevoeligheid tijdens de conflictactieve fase en de epileptoïde-crisis en ondergevoeligheid gedurende de genezingsfase.

 

 

 

CONFLICTACTIEVE FASE: Ulceratie in de bekleding van de maag, maagportier en / of de twaalfvingerige darm evenredig aan de mate en duur van conflictactiviteit. Het biologische doel van het celverlies is om de doorgang van het spijsverteringskanaal te verbreden zodat de voedingsstoffen efficiënter kunnen worden gebruikt. Dit geeft het individu op zijn beurt meer energie om het conflict op te lossen. Symptomen: indigestie en lichte tot ernstige pijn, afhankelijk van de intensiteit van het territorium-erger-conflict. Het eten van voedsel intensiveert de pijn vanwege de verhoogde uitscheiding van maagzuur in de maag.

Pijnlijke zweren ontstaan ​​wanneer een territorium-erger-conflict gedurende een langere periode aanhoudt (hangend conflict). Maagzweren, maagportierzweren en zweren in de twaalfvingerige darm komen vaak samen voor. Als de ulceratie diep in het weefsel reikt wordt de epitheliale laag dun en kan deze scheuren. Een perforatie van de maag is een levensbedreigende situatie!

 

 

Deze CT-scan toont de impact van een territorium-erger-conflict in de hersenschors, precies in het gebied dat de kleine kromming van de maag aanstuurt. De scherpe rand van de Hamerse Haard laat zien dat de persoon conflictactief is.

 

Volgens de conventionele geneeskunde worden maagzweren vermoedelijk veroorzaakt door maagzuur. Deze bewering is echter niet juist, omdat maagzuur wordt geproduceerd en opgeslagen in de hele maag, terwijl deze alleen in de korte bocht zweren ontwikkelt. Zweren ontwikkelen zich uitsluitend in het slijmvlies van de korte kromming van de maag of de maagportier, en dan ook uitsluitend in de conflictactieve fase. De theorie dat maagzweren verband houden met de bacterie Helicobacter Pylori, de these waarvoor Barry Marshall en Robin Warren in 2005 de Nobelprijs voor de fysiologie en medicijnen ontvingen, is daarom evenmin doorslaggevend, omdat microben alleen actief zijn in de genezingsfase (Vierde Biologisch Wet ). Vandaar dat de Helicobacter Pylori niet, zoals wordt verondersteld, maagzweren veroorzaakt, maar juist helpt om het oppervlakkige slijmvlies van de maag en maagportier te herstellen (!), wanneer een territorium-erger-conflict is opgelost.

Maagreflux of brandend maagzuur (tegenwoordig “gastro-oesofageale reflux” of GERD genoemd) is organisch gekoppeld aan de onderste slokdarmsluitspier, die bovenin de maag ligt en die dient ter voorkoming dat de inhoud van de maag terugstroomt in de slokdarm. Tijdens conflictactiviteit van een territorium-erger-conflict en tijdens de epileptoïde-crisis opent de sluitspier, die dan een reflux van maagzuur veroorzaakt. Het terugvloeien van maagzuur kan de slokdarm irriteren maar kan nooit slokdarmkanker veroorzaken, zoals wordt beweerd door de conventionele geneeskunde.

Maagcellen scheiden de zogenaamde intrinsieke factor af die het lichaam helpt om vitamine B12 uit  de dunne darm te absorberen. Vitamine B12 is nodig voor de productie van rode bloedcellen. Het verlies van maagcellen tijdens conflictactiviteit van een territorium-erger-conflict kan daarom pernicieuze anemie veroorzaken (vergelijk met bloedarmoede gerelateerd aan het Zinvolle Biologische Speciaalprogramma van de botten).

HELINGSFASE: Tijdens het eerste deel van de genezingsfase (PCL-A) wordt het weefselverlies weer aangevuld door middel van celvermeerdering. In de conventionele geneeskunde kan dit worden gediagnosticeerd als een “maagkanker” of “twaalfvingerige darmkanker ” (vergelijk met maag- / twaalfvingerige darmkanker in verband met de grote kromming van de maag en de twaalfvingerige darm). Op basis van de Vijf Biologische Wetten kunnen de nieuwe cellen niet als “kankercellen” worden beschouwd, omdat de celvermeerdering in werkelijkheid een wederaanvullingsproces is. Helende symptomen zijn zwelling als gevolg van het oedeem (vochtophoping) en maagpijn, die gedurende de gehele genezingsfase zou kunnen duren (in PCL-A en PCL-B is de pijn niet van sensorische aard, maar meer een drukpijn). Bij een ontsteking wordt de aandoening gastritis genoemd.

Een ontsteking van het maagdarmkanaal (gastro-enteritis) met braken en diarree wordt ook wel “buikgriep” genoemd. Conventionele geneeskunde beweert dat de “infectie” wordt veroorzaakt door een verscheidenheid aan virussen, waaronder het beruchte “Norovirus” …

 

Deze CT-scan toont de opeenhoping van neuroglia in het gebied van de hersenen dat de kleine kromming van de maag aanstuurt, wat aangeeft dat het gerelateerde territorium-erger-conflict is opgelost en dat de persoon zich momenteel in PCL-B bevindt (zowel op hersenniveau als op orgaanniveau). In de conventionele geneeskunde wordt ten onrechte aangenomen dat de glia-opbouw een “hersentumor” is.

“Het Norovirus is een veelvoorkomende oorzaak van braken, hetgeen we in elke winter zien en wordt vaak aangeduid als” buikgriep “of “wintergriep”. Norovirusinfecties worden in verband gebracht met uitbraken van overgeven in instellingen zoals kinderopvangcentra en centra voor langdurige zorg, evenals op cruiseschepen, kampen, scholen en huishoudens.”

(http://www.simcoemuskokahealth.org/Topics/InfectiousDiseases/DiseaseInformation/FactSheetsMN/Norwalk.aspx)

Vanuit GNM perspectief zijn uitbraken van buikgriep, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, niet gerelateerd aan virussen (die nog nooit wetenschappelijk zijn geverifieerd), maar eerder aan onverteerbare brok-conflicten en territorium-erger-conflicten, die gelijktijdig door een groep mensen werden ervaren ( stadsbewoners, dorpsbewoners, familieleden, collega’s, klasgenoten, kamergenoten, vrienden), die in dezelfde omgeving dezelfde woede ondervinden (thuis, op het werk, in de kinderopvang, in de kleuterklas, op school in verpleeghuizen, enz.). Bij territorium-erger-conflicten kunnen een groot aantal mensen betrokken zijn. Onverwachte, verontrustende politieke beslissingen kunnen bijvoorbeeld leiden tot regionale conflictschokken, gevolgd door een “maaggriep” -uitbraak onder de betroffen bevolking, nadat het conflict is opgelost. Maaggriepepidemieën treden daarom typisch op na natuurrampen, zoals na overstromingen of aardbevingen, dat wil zeggen tijdens de conflict-opgeloste fase.

OPMERKING: Het eten van bedorven voedsel veroorzaakt ook maagklachten en overgeven (sensorische en uitscheidingskwaliteit). Echter, als slecht voedsel als de oorzaak kan worden uitgesloten, is braken een positief teken dat het territorium-erger-conflict is opgelost.

De epileptoïde-crisis manifesteert zich als acute scherpe pijn en krampen of spasmen (maagkoliek) als de omliggende dwarsgestreepte spieren van de maag of maagportier tegelijkertijd de epileptoïde-crisis ondergaan (behalve de kleine kromming van de maag en de maagportier, de maagwand bestaat uit gladde spieren). Bloeden (met zwarte teerachtige ontlasting) vereist onmiddellijke medische aandacht! Braken komt ook voor tijdens de epileptoïde-crisis.

OPMERKING: Alle epileptoïde crises die worden aangestuurd vanuit de sensorische, post-sensorische of pre-motorisch sensorische cortex gaan gepaard met een ontregelde bloedcirculatieduizeligheidkorte bewustzijnsstoornissen of een volledig bewustzijnsverlies (flauwvallen of “afwezigheid”), afhankelijk van de intensiteit van het conflict. Een ander kenmerkend symptoom is een lage bloedsuikerspiegel, die wordt veroorzaakt door het overmatige gebruik van glucose door de hersencellen (vergelijk met hypoglykemie gerelateerd aan de eilandcellen van de alvleesklier).

Download deze pagina als PDF:  Maag-en-Twaalfvingerige-Darm